Isotroin

Isotroin w tabletkach jest przeznaczony dla osób z ciężkim lub opornym na leczenie trądzikiem, gdy metody miejscowe i inne terapie nie przyniosły wystarczającej poprawy. Zawiera izotretynoinę — retinoid ograniczający wydzielanie sebum, normalizujący rogowacenie ujść mieszków i zmniejszający stan zapalny skóry. Leczenie wymaga recepty, indywidualnego dawkowania oraz regularnej kontroli lekarskiej.

Substancją czynną Isotroin jest izotretynoina, znana także pod nazwą farmaceutyczną Isotretinoinum. Należy ona do grupy retinoidów, czyli pochodnych witaminy A wpływających na dojrzewanie komórek skóry i pracę gruczołów łojowych. Isotroin występuje w postaci tabletek.

Dawka Isotroin jest ustalana indywidualnie. Nie istnieje jedna stała ilość odpowiednia dla wszystkich pacjentów. Lekarz bierze pod uwagę masę ciała, rodzaj zmian, wcześniejszą terapię oraz tolerancję.

Tabletki należy przyjmować zgodnie z przepisanym schematem. W praktyce zaleca się:

• połykać tabletkę w całości;
• popijać ją wodą;
• przyjmować ją podczas posiłku lub bezpośrednio po nim, zgodnie z instrukcją dla danej formulacji;
• utrzymywać podobną porę przyjmowania każdego dnia;
• nie dzielić, nie kruszyć i nie żuć tabletki bez wyraźnego zalecenia;
• nie modyfikować dawki po samodzielnej ocenie wyglądu skóry.

Długość leczenia zależy od całkowitej dawki zaplanowanej przez dermatologa i od odpowiedzi organizmu. Część osób potrzebuje jednego cyklu, a u innych konieczna jest ponowna ocena po zakończeniu kuracji. Nie należy rozpoczynać kolejnego cyklu bez badania lekarskiego.

W przypadku pominięcia dawki nie należy przyjmować podwójnej ilości przy następnym terminie. Zwykle pominiętą dawkę się opuszcza i wraca do ustalonego schematu, ale dokładne postępowanie powinno odpowiadać zaleceniom lekarza.

Izotretynoina oddziałuje na kilka procesów odpowiedzialnych za powstawanie trądziku. Najważniejszym efektem jest wyraźne zmniejszenie aktywności gruczołów łojowych. Skóra produkuje wtedy mniej sebum, czyli tłustej wydzieliny, która może sprzyjać zatykaniu ujść mieszków włosowych.

Retinoid wpływa również na rogowacenie przewodów gruczołów łojowych. Nieprawidłowe nagromadzenie zrogowaciałych komórek tworzy zaskórniki. Normalizacja tego procesu ogranicza powstawanie nowych zmian i ułatwia odblokowanie mieszków.

Zmniejszenie ilości sebum wpływa na środowisko, w którym rozwija się bakteria Cutibacterium acnes, wcześniej określana jako Propionibacterium acnes. Izotretynoina nie jest antybiotykiem, lecz ogranicza jeden z głównych czynników umożliwiających utrzymywanie się zapalenia.

Lek ma także działanie przeciwzapalne. Z czasem może zmniejszać liczbę grudek, krost i bolesnych guzków.

Charakterystykę farmakologiczną izotretynoiny opisuje dokument EMA dotyczący doustnych retinoidów ^[2].

Lek stosuje się przede wszystkim w ciężkich postaciach trądziku, takich jak trądzik guzkowo-cystowy, trądzik z ryzykiem trwałych blizn oraz zmiany, które utrzymują się pomimo odpowiednio prowadzonego leczenia miejscowego lub doustnego. Izotretynoina może być rozważana także wtedy, gdy trądzik powoduje znaczne obciążenie psychiczne albo szybko pozostawia blizny.

Dobór terapii zależy od nasilenia trądziku, obecności blizn, wieku, chorób współistniejących i wcześniejszych odpowiedzi na leczenie. Isotroin zajmuje szczególne miejsce w terapii ciężkich, opornych postaci choroby.

Dokumentacja FDA opisuje ją jako lek przeznaczony do ciężkich postaci trądziku opornych na standardowe leczenie ^[1].

Dobór terapii zależy od nasilenia trądziku, obecności blizn, wieku, chorób współistniejących i wcześniejszych odpowiedzi na leczenie. Isotroin zajmuje szczególne miejsce w terapii ciężkich, opornych postaci choroby.

Leczenie miejscowe zwykle powoduje mniej działań ogólnoustrojowych, lecz nie zawsze wystarcza przy głębokich guzkach i cystach. Antybiotyki mogą ograniczyć stan zapalny, ale nie powinny być stosowane długotrwale bez kontroli. Isotroin może dawać trwalszą remisję, lecz wymaga większej dyscypliny i monitorowania.

Wytyczne NICE dotyczące trądziku zalecają dobór terapii do ciężkości zmian oraz ryzyka bliznowacenia ^[5].

Do problemów podczas leczenia najczęściej prowadzą następujące zachowania:

• samodzielne zwiększanie albo zmniejszanie dawki;
• przyjmowanie witaminy A bez sprawdzenia jej składu;
• łączenie Isotroin z tetracykliną;
• stosowanie mocnych peelingów, retinoidów miejscowych lub depilacji woskiem bez zgody dermatologa;
• pomijanie badań kontrolnych;
• opalanie bez ochrony przeciwsłonecznej;
• odstawienie leku po pierwszej poprawie;
• przekazywanie tabletek innej osobie z trądzikiem;
• ignorowanie silnego bólu głowy, zaburzeń widzenia albo nagłego pogorszenia nastroju.

Nie należy oceniać działania Isotroin wyłącznie po poziomie przetłuszczania skóry. Zmniejszenie sebum może nastąpić wcześniej niż pełna redukcja zmian zapalnych.

Dermatolog zwykle ocenia nie tylko liczbę krost, lecz także głębokość zmian, tempo powstawania blizn i wcześniejsze leczenie. Sama obecność zaskórników nie zawsze uzasadnia terapię doustną retinoidem.

W praktyce lekarskiej duże znaczenie ma regularność. Pomijanie wizyt, samowolne zmniejszanie dawki, dodawanie suplementów z witaminą A i stosowanie drażniących kosmetyków często pogarszają tolerancję. Lekarz może czasowo zmienić schemat, lecz taka decyzja powinna wynikać z badania skóry i wyników badań.

Pacjent powinien zgłaszać również zmiany nastroju, uporczywe bóle głowy, problemy ze wzrokiem i silne bóle brzucha. Nie są to objawy, które należy przeczekać do kolejnej rutynowej wizyty.